Wesley Sneijder'in Sahada Bıraktığı İzler Gibi, Onların Da Bıraktığı İzler
Merhaba sevgili okurlarım, Dört Ayaklı Dostlarım’a hoş geldiniz.
Bu aralar kafam hep uzaklarda geziniyor benim. Sanki bir futbol maçının heyecanı, o son düdüğün çalmasından önceki gerilim gibi içimde biriken duygular var. Bazen hayatımızdaki bazı büyük olaylar, büyük isimler ya da performanslar, o gün bizi çok etkiler ya, benim için de durum böyle oluyor. Ve bu beni direkt olarak dört ayaklı dostlarımın dünyasına getiriyor.
Onlar benim için her zaman birer performans sanatçısı, birer koç, birer en yakın arkadaş olmuşlar. Ve bazen de benim takıntı haline geldiğim, büyük bir hikayenin parçası olmuşlar.
Bir Oyuncunun Ritmi Gibi
Wesley Sneijder... Bu ismi duyduğumda aklıma gelen ilk şey, o beklenmedik deparlar, o kaleye giren vuruşların kesinliği oluyor. Bazı oyuncular vardır ki, sadece varlıklarıyla bile bir sahneyi yönetirler. Onların ritmini yakalamak, o kusursuz anı yakalamak gibidir.
Ben de bu ritmi, özellikle de benim siyah beyaz iki canavarım Koca ve minik Can ile kurmaya çalışıyorum. Her gün farklı bir oyunun parçası oluyorlar benim için. Koca, benim için bazen bir orta saha oyuncusu gibi. Sabırlı, pozisyonunu iyi bilen ama gerektiğinde aniden tüm oyunu değiştirebilen biri. Eğer ben bir konuda kararsız kalırsam, onun o derin, bilge bakışları bana "Hadi bakalım, harekete geçme zamanı geldi" diyor sanki.
Can ise, o saf, öngörülemez hücum oyuncusu. Her an beklenmedik bir enerji patlamasıyla tüm dikkatimizi dağıtabiliyor. Onun enerjisi, Sneijder’in attığı gibi o kritik, öze zamanda gelen o mükemmel pas gibi geliyor bana.
Detaylarda Gizlenen Anlamlar
İnsan bazen bir objeye, bir kişiye veya bir sanatsal esere bağlanır ya da bir olayın büyüsüne kapılır. Ben de bu bağı, onların doğal hareketlerine olan hayranlığımda buluyorum. Bir köpek ne kadar derin bir dil gösteriyorsa, o kadar çok şey anlatıyor. Bu dil, eğitimin ötesinde, sezgisel bir iletişim dili.
Geçenlerde, parkta yürüyüş yaparken Can’ın burnunu bir çiçeğe sürdüğü o anı düşündüm. Sanki o an, bütün dünyanın koşuşturmacasını geride bırakıp sadece o anın kokusuna odaklanması gibiydi. Bu, büyük bir maçın öncesindeki o sakin hazırlığa benziyor. Her şey hazır, gerilim düşük ama potansiyel enerji yüksek. Ve bu küçük anlar, bütün o büyük performansların mimarı oluyor.
Onların gözünden dünyaya bakınca, hayatın o büyük koreografilerini, her seferinde o dinginlik ve tutkuyla yeniden yaşıyoruz. Ve biliyorum ki, benim bu hayatıma kattıkları, hiçbir gol sevincinin ya da hiçbir şampiyonluk kupasının verebileceği duygusal tatminle ölçülemez.
Siz de bu hafta tanıdığınız, ruhunuzla bağ kurduğunuz bir ‘performans’ yaşadınız mı? Ya da belki de bu hafta gördüğünüz bir dostunuzun hareketi size bir futbol maçı anını hatırlattı mı? Yorumlarda buluşalım. Benim için her şey bir hikaye potansiyeli taşıyor.
Sevgiyle kalın, Defne