Dört Ayaklı Dostlarım

Sabahın O Huzurlu Telaşı ve Bir Pati İzlenimi

Ankara’nın o kendine has, griye çalan sabah ışıkları pencereye vurmaya başladığında, benim için gün değil, o özel ritüel başlıyor. Şehir henüz tam uyanmamışken, benim küçük yaşam alanımda bir hareketlilik var oluyor. Ve bu hareketliliğin merkezinde, benim dört ayaklı sırdaşlarım var.

Burada, benim gibi küçük bir şehirde geçimimi kazanmaya çalışan bir grafik tasarımcı olarak, benim için bu rutinler sadece zaman geçirmek değil; onlar aynı zamanda dünyayı yeniden okuma biçimim. Bir çeşit meditasyon hali bu benim için.

Sabah Ritüelleri ve Sessiz Anlaşmalar

Benimle konuşulabilecek derinlikte bir sessizlik var, değil mi? Birçok insan için sabah kahvesiyle başlayan bir angajman varken, benimki her zaman bir "bekleme" anıyla başlıyor. Bu bekleme, tamamen onların enerjisini tartmaktır.

Özellikle Can (o bizim yaşlı, bilge labradorumuz) ve yeni tanıştığım küçük Sibiryalı kurt gezginimiz Fındık'ın bu sabahki enerjisi farklıydı. Can, her zamanki gibi nazikçe yere çökmüş, burnunu cama dayamış; Sanki dışarıdaki o soğuk havaya bile kendi yorumunu katacaktı.

Fındık ise farklı bir tipti. O, daha çok bir enerji patlamasıyla uyananlardan. Sabahın ilk ışıklarıyla beraber, sanki "Bugün çok uzun bir gün bizi bekliyor," dercesine, evin içinde küçük bir keşif gezisine çıkıyordu. O anları izlerken, bazen düşünüyorum; bunlar benim karmaşık müşteri beklentilerimden çok daha saf ve gerekli ritüeller.

İnsanların aceleciliği… Herkesin bir yere varması, bir şey üretmesi gerekiyor. Ama onların dünyasında acele yok. Var olan şey var oluyor, sindiriliyor ve sonra harekete geçiliyor.

Bir Patiyle Kurulan Diyalog

Geçen gün Can, sabah yürüyüşüne çıkmadan önce, sanki günün tüm stresini omuzlarından atıyormuş gibi, uzun bir esneme hareketi yaptı. O esneme, vücudunun her kasına kadar işleyen, "Hazırım, bu güne hazırım," deme şekliydi.

Fındık ise daha görsel. O, yere düşen en ufak bir yaprak nedenini merak ediyor, onu koklayarak haritasını çıkarıyor. Sanki onun için dünya, sürekli güncellenen devasa bir veri tabanı. Ve bu benim en sevdiğim kısım. Onların dünyaları, en basit detaylarda bile bu kadar büyük bir anlam barındırıyor ki.

Bazen düşünüyorum da, biz insanlar ne kadar çok şey üretmeye çalışıyoruz, oysa en iyi gerçeği, en basit hareketlerle, en saf duygularla anlatıyorlar. Bir bakış, bir kuyruk sallama, bir burnunu yere sürteleme... Bu küçük parçacıklar, en uzun denemelerden bin kat daha derin bir hikaye anlatıyor.

Ve ben burada, Ankara'nın o sakin sabahında, bu iki harika gözlemciye eşlik ederek hem tasarım tablolarıma hem de ruhuma ilham veriyorum. Gün başlıyor ve bu, benim için en huzurlu başlangıç.