Oysa Yanlış Anladığımız O "Yanlış" Anlar
Merhaba sevgili dört ayaklı dostlarımın hikaye defteriyle gezen ruhlar.
Bazen bir tasarımcı olarak, bir şeyi mükemmel yapmaya çalışırken, aslında en değerli olanın tam da o "uyuşmamışlık" anında saklı olduğunu fark ediyorum. Benim için bu, bir renk paletinin en uyumsuz gibi görünen tonunu alıp, onu bütünün rengi haline getirmek gibiydi. Ya da belki de bir videonun kesim noktasındaki o gergin duraksama… Her şeyin bir nedeni olmalı diye ısrar ediyorum. Her hareketin, her sesin, her bakışın bir matematiksel karşılığı olmalı.
Ama bazen doğa bana, sabit bir formülün olmadığını gösteriyor. Ve ben, bu doğal akışın beni bazen en çok zorlayan yanı bu oluyor.
Hızı Yakalamak Zorunda Değilsiniz
Son günlerde bu durumu özellikle yaşadım. Özellikle de benimle birlikte yaşayan Can isimli yaşlı Golden’la yürüyüşlerimizde. Can, artık o eski, enerjik köpeğim değil. Adımları ağırlaştı, bazen nereye gideceğini kararsız gibi görünse de, o anın tadını çıkarıyor.
Ben, grafik tasarımcı gözüyle yaklaşıyorum ya da bir yetiştiricilik merakıyla hayvan davranışlarını analiz ediyorum ya da sadece bir bilinçaltıyla bütün bu yavaşlamayı bir "performans düşüşü" olarak okuyorum. "Daha enerjik olmalıydı," "Bu ritmi tutturmalıydı," diye zihnimde bir kontrol mekanizması devreye giriyor.
Ve sonra o ses geliyor. Can derin bir nefes alıyor, burnunu havaya kaldırıyor, sanki o koku onun için bir makale taslağı gibi. O an benim için sadece "bir sonraki varış noktasına doğru adım atmak" iken, onun için o an, bütün bir arşiv taraması, bir hafıza tazeleme seansı.
Benim yaptığım hata, onun o içsel sürecini, benim dışsal sürece ait bir aksaklık gibi okumaya çalışmak oldu.
Süreç ve Sonuç Arasındaki O İnce Çizgi
Bu, benim hep takıldığım bir nokta sanırım. Bir şeyin neden böyle olduğunu bilmeden, sonraki aşamaya geçmek takıntılı bir hal alabiliyor. "Bu hareketi neden yaptıysa, mutlaka benim de anlayabileceğim bir nedeni olmalı." Bu mükemmeliyetçilik dediğimiz şey, aslında bazen en büyük kör nokta oluyor.
Birkaç gün önce, Can bir sinek peşine takılmıştı. O kadar odaklanmıştı ki, sanki o sinek onun için bütün bir gizemli varlık gibiydi. Ben, "Niye böyle bir şeye bu kadar takıldı ki?" diye düşünürken, onun gözlerindeki o saf, tutkulu takip, benim ulaşmaya çalıştığım o mükemmel kompozisyonun ruhunu anlatıyordu. Hiçbir mantık ürünü olmayan, sadece orada olmanın gerektirdiği bir hareket.
Ve ben, o hareketi mantıkla çerçevelemeye çalışarak, o anki safiyeti kaçırıyorum.
Sanırım bu, hem hayvanlarla kurduğumuz bağın güzelliği hem de en büyük zorluğu. Onlar sadece oluyorlar. Bir duygu, bir koku, bir hareket... ve bu haliyle mükemmel. Biz insanlar ise, o hali bir çıktıya, bir rapora dönüştürmeye çalışıyoruz.
Bazen en iyi tasarım, hiçbir şeyi açıklamaya çalışmadığın tasarımdır. Ve bazen de en derin iletişim, kelimelerin veya analizin ötesinde, sadece o sessiz kabulle gerçekleşiyor.
Bugün, benim için süreçteki o "yanlış" olan şeyin, aslında en doğru ve en doğal olan olduğunu kabul etmenin günü. Ve bu kabul, ne Can’ın ne de benim bir sonraki yürüyüşte üzerimde taşıyacağım bir sorumluluktur. Sadece bir gözlem.
Hepinize huzurlu, anlamlı yürüyüşler dilerim.
Dört Ayaklı Dostlarınızla, Defne