Köpek Yanılgıları ve O Kusursuz Anın Kimyası
Ankara'nın bu sakin köşelerinde, ben bazen hayatı bir grafik tasarım projesinin aşamaları gibi görüyorum. Her dokunuşun, her rengin bir amacı vardır. Ama sonra o kapıdan koşarak gelen Pati var. Ve bütün o teoriler, bütün o planlamalar çöpe gidiyor; geriye sadece anlık, kaotik, muhteşem bir doğruluk kalıyor.
İnsanlar köpeklerle bir ilişki kurduğunuzu söyler. Ben ise bu ilişkinin, aslında iki bilinç arasındaki tercüme edilmiş bir dans olduğunu düşünüyorum. Ve bu dansın en güzel kısmı, hiçbir senaryoya bağlı olmaması.
Geçenlerde bu durumu çok iyi yaşadık. Yeni bir köpek gelmişti yanımıza. Enerjisi çok yüksekti, merakı ise sınır tanımıyordu. Ben, onun bu enerjisini kontrollü bir düzene oturtmaya çalışıyordum; komutlarla, pozisyonlarla, adım adım ilerlemeye zorluyordum. Bu, benim alışkanlığım; her şeyi çerçeveye oturtma dürtüsümdür.
Ama o gün, her şey o kusursuz ama plansız anla değişti.
Kontrol Noktasından Kopuş
Öğleden sonra bahçedeydik. Hava hafif rüzgarlıydı ve yapraklar yere düşmüş, sanki bütün bir renk paleti yere serilmiş gibiydi. Pati, hep aynı mesafede duruşunu sürdürüyordu, dikkat dağınıklığı yaşayamayacağını biliyordu. Ben de onu bu odaklanmış haliyle izliyordum.
Birden, gökyüzüne doğru gelen bir böceği fark etti. Diğer her şey—benim beklediğim odaklanma, egzersiz protokolü, rutin döngü—hepsi bir anda sıfırlandı. Sanki tüm algı filtreleri o böceğe kaydı.
Onun vücudundaki değişim inanılmazdı. O gergin, potansiyel enerjiyi yayan kaslar, bir anda tamamen gevşedi. Bir kasılma değil, daha çok bir akış başladı. Sanki bir kompozisyonun ana hattını bulmuş gibiydi. O böceği takip etme hareketi, sadece bir avlanma içgüdüsü değildi; o, doğanın sesini mükemmel bir vücut diliyle taklit etmekti.
Kusursuz Tohumun Doğuşu
İşte benim için o an, en büyük teknik başarının küçük bir özetlenmesiydi. Benim tasarımlarımda bazen bu spontane sıçrama anları kaçırılabiliyor. Bir palet seçilir, renkler belirlenir, ancak o ruh hali, o beklenmedik dokunuş gelmediğinde, eser soğuk kalabiliyor.
Köpekler ise yaşıyor. Onlar, o böcek örneğinde olduğu gibi, anlık girdilere anlık ve kusursuz çıktılar üretebiliyorlar. Altyapı mükemmel olabilir, ama ruhu harekete geçiren her zaman o beklenmedik, rastgele olan kıvılcımdır.
Bu benim için bir ders oldu. Kontrol, bir süreç olabilir; ama hayatın o en güzel, en otantik kareleri, kontrolün bırakıldığı, sadece orada olunduğu o küçük, böcek kadar uçuşan anlarda başlıyor. Ve ben, o anı yakalamak için elimdeki çizimi bırakıp, sadece izlemeyi öğrendim. Bu basit bir kabuldü, ama sanki tüm o katı kurallarımı yeniden yazmış gibi geldi.
Benim için bu, sadece bir oyun değil; bu, renklerin zamana karşı verdiği en doğru tepki.