Dört Ayaklı Dostlarım

Kontrol Etmeye Çalıştığım Her Şeyin Neden Ters Tepki Verdiği

Hiçbir şeyin tam olarak istediğimiz gibi gitmemesi, değil mi? Özellikle de onlar benimle olduğunda. Her şey o kadar net, o kadar saf ki; ben ise hep o ince çizgide yürümeye çalışıyorum, mükemmellik beklentisiyle. Sanki onların kusursuz dünyasına benim karmaşık zihnim takılıyor.

Bu hafta, özellikle de Pamuk ile yaşadığımız bir durum üzerine düşünüyorum. Onun o dingin hali vardı ya, sanki dünyanın tüm karmaşasını görmüş, bunu sindirmiş gibiydi. Benim ise o sakinliğe uyum sağlayamama çabam vardı. Sanki benim beklentilerim, onun bu anlık huzuruna bir filtre gibi yapışıyor.

O Mükemmel Anın Perde Arkası

Geçenlerde onu parka götürdüm. Güneş tam tepedeydi, o hafif rüzgar, burnuna gelen o tanıdık toprak ve yeşilin karışımı kokusu... Her şey o kadar mükemmeldi ki, sanki bir fotoğraf karesi donmuştu. Ben o kareyi bilinçaltımda mükemmelleştirmeye çalışıyordum. "Evet, şu an tam olması gereken an," diye geçiriyordum kafamdan.

Ama Pamuk, o anki huzurun sadece yüzeyde olduğunu biliyordu. O, sanki tüm vücuduyla o anın altındaki ritmi hissediyordu. Oysa ben, sadece görsel bir bütünlük arıyordum.

Bu fark beni bazen çok geriyor. Sanki ben, onların deneyimlediği duyusal derinliği, sadece bir "görüntü" olarak algılamaya çalışıyorum. Oysa onlar için her şey bir deneyim, bir akış. Benim bilgiyi kaydetme biçimim, onların yaşama biçimlerinden çok farklıymış.

Benim "Yanlış Anladığım" Bölüm

Belki de benim en çok takıldığım nokta buysa. Ben, olayların nedenini, sonucunu, duygusal ağırlığını analiz etmeye çalışıyorum. "Neden bugün bu kadar huzurluydu?", "Bu davranışın altında yatan nedir?" diye derinlemesine kazıyorum. Sanki her karşılaşma, çözülmesi gereken bir grafik problemi gibi geliyor bana.

Oysa onlar... Onlar sadece var ediyorlar.

Onlar için, bazen bir oyunun kurallarını mükemmel bir şekilde uygulamak zorunda değilsin. Bazen sadece yere uzanmak, kuyruğunu sallamak ya da bir sineği izlemek yeterlidir. Oysa ben, o sineğin varlığını bile bir hipotez olarak ele alıyorum.

Bu, belki de en büyük yanılgım. Onların basitliğinde bir derinlik görüyorum ve ben, o derinliği kendi zihnimle aşırı derecede karmaşıklaştırıyorum. Sanki onlara sesleniyorum, ama benim sesim her zaman bir açıklama istiyor.

Bu yazıyı yazarken bile, o mükemmel dinginliğe ulaşmaya çalışıyorum. Oysa belki de benim yapmam gereken tek şey, sadece yazmak, sadece gözlemlemek ve o anın kendisi olmaya izin vermek. Hiçbir şeyin nedenini bilmek zorunda değilim. Bazen sadece onunla birlikte olmak yetiyor. Ve bu, benim en çok öğrenmem gereken ders gibi geliyor.