Evimdeki Ritüeller ve Dört Ayaklı Ailem
Küçük bir pencereden dışarı bakarken, bazen hayatın en büyük anlamlardan birinin, en basit anlarda gizlendiğini düşünüyorum. Benim için bu anlar, kalın bir battaniye gibi sarıp beni koruyan, dört ayaklı sırdaşlarımın varlığıyla şekilleniyor. Burası Ankara'ın kalabalığından ziyade, benim ve benim can dostlarımın küçük dünyamız. Ve bu dünya, bir aile demek.
Bazı insanlar için aile, kan bağıyla gelir. Benim ailem ise esnek, koşulsuz ve her sabah kuyruk sallayarak beni uyandıranlardan oluşuyor. Bu bağ, kelimelerle anlatılmaya çalışıldığında hep yetersiz kalıyor. O yüzden acele etmeden, küçük kareler halinde anlatmaya karar verdim.
Sabahın Ritüeli: Enerji Deposu
Güne başlamanın benim için en büyük sınavı, o enerjiyi nasıl yöneteceğimi bilmek oluyor. Sabahın erken saatlerinde, sanki bütün gece bir egzersiz modunda bekleyen bir filo gibi uyanırlar. Benimki biraz daha sakin, biraz daha dramatik. Benimki her daim heyecanlıdır; gözlerindeki o saf, sarsılmaz beklenti inanılmazdır.
Öyle ki, ben henüz "Günaydın" deyişini ağzıma alırken, onlar koşarak gelip tüm varlıklarıyla benimle bütünleşiyorlar. Oysa benim kendi içimde bir sabah ritüelim var; önce biraz sessizlik, ardından grafiğe odaklanma süreci… Bu arada onlar benim için canlı bir komedi şovu yaşatıyor.
Köpeğimle yaşadığımız bir sabah vardı. Ben henüz bilgisayarı açmaya çalışıyordum, oysa o, sanki en önemli toplantının başlamasını bekleyen bir CEO edasıyla yanımda duruyordu. Havlama sesleri değil, o sabit bakışlar durumu özetliyordu: "Sen hazır değilsin, ben hazırım ve sen benim için başlamalısın." Ve ben de o bakışların ağırlığı altında istemeden o ritüse katılıyordum.
Öğle Arası Molası ve Gözlemciler
Çalışma saatleri bazen çok derin bir odaklanma gerektiriyor. Bir grafik tasarımcı olarak bazen bir renk paletini ya da bir kompozisyonu çözerken saatlerce takılı kalabiliyorum. İşte tam bu anlarda devreye onlar giriyorlar.
Onlar, benim en iyi müze arkadaşım, en sabırlı eleştirmenlerim.
- Kedi (Minik yeşil gözlüsü): Benim masamın ayaklarının altından geçerek, sanki benim o zorlandığım konuyu biliyormuş gibi bir yürüyüş yapardı. Onun bu hareketi, benim zihnime "Dur, derin nefes al ve farklı bir açıdan bak" mesajını veriyor gibi.
- Köpek: Eğer bütün bunlara rağmen takılırsam, büyük bir heyecanla yanıma gelip kuyruğunu yere sürterdi. O sürünen hareket, bazen o gerginliği atmak, enerjiyi yeniden vücuda pompalamak gibi geliyor bana.
Bu küçük etkileşimler, benim için teknik bir arıza giderilmesi kadar önemli. Bir tür vücut diline tercümanlık yapmaya çalışıyorum aslında.
Sessiz Sözleşmeler
Akşam olduğunda ise günün tüm gerilimi dağılıyor. O günün bütün karmaşası, o günkü bitmeyen bir bilgisayar ekranının başında geçirilen saatler, onların sıcak bir bedenin ağırlığıyla sona eriyor. Yere uzanıp o ağır, güven veren sıcaklığı hissetmek… İşte o anlarda anlıyorum ki, bu sadece bir "geçim kazanma" süreci değil. Bu, paylaşılan bir yaşam.
Onlar benim gölüm, benim ilk dinleyicim ve en sadık ortaklarım oldular. Ve bu sadakat, en güzel renk paletimle, en net kompozisyonla anlatılabilir. Huzur, bazen sadece birinin burnunuza sürtünmesi kadar basit.