Dört Ayaklı Dostlarım

Benim Sadık Ekibim: Dört Ayaklı Ailemle Bir Gün

Küçük şehrin o sakin temposu bazen büyük bir kaosla kesiliyor. Benim bu kaosumun adı yok, sadece var. Benim en yakın arkadaşım, en sırdaşım, en yargılayıcım da bazen en büyük kahramanım oluyor. Ve bu kahramanlar, tüylü, patili, dört ayaklı aile üyelerim.

Bazı insanlar için aile büyükler, çocuklar ya da belki de bir eş olabilir. Benim içinse bu tanım, kuyruğunu sallayan bir Canino ve pencere kenarındaki o ağırbaşlı kediyle eşleşiyor. Ve itiraf etmeliyim ki, bu tanım benim için en doğru olanı.

Rutinlerin Sihri

Hayatımızın döngüsel ritmi var ya, işte o ritmin en saf hali onlar sayesinde oluşuyor. Sabahın erken saatleri... Güneşin Ankara'nın o gri bulutlu gökyüzünü yavaşça delmeye başladığı o anlar. Benim uyanma alarmım çalmadan önce, Canino'nun burnu kulağıma o tanıdık, nemli bir nefesle çarpıyor. Sanki o nefes, "Günaydın, yaşanacak bir macera var," diye bir ilan ediyor.

Benim gibi bir grafik tasarımcının yaratıcılık süreci de bu ritme bağlı. Bazen bütün bir konseptin gelmesi için gereken ilham, masanın üzerindeki kağıtlarda değil; Canino'nun aceleyle koşuşturup gelip yere bıraktığı o mükemmeliyetçi, beklenmedik oyuncağın dokusunda gizlidir. O oyuncak, doğadaki bir formu, bir çizgiyi temsil ediyor olabilir.

Akşam eve geldiğimde, şehrin gürültüsü ve bilgisayarın soğuk ışığı üzerimde birikmiş oluyor. Omuzlarımdaki tüm o gerilimi bıraktığımda karşılaştığım ilk şey ne oluyor biliyor musunuz? O büyük, içten bakışlar. Sanki bütün gün boyunca ne kadar karmaşık şeyler yaşıyormuşum da, onların dünyasında bu kadar basit ve değerliymişim de, bu karşılıksız sevgiyle karşılanıyormuşum gibi hissediyorum.

Sessiz Diyaloglar

Bu hayvanlarla kurduğumuz bağ, kelimelerle anlatılamaz. Bu bir karşılıklı anlaşma dili. Ben bir gün çok yorgun geldim, sadece sessizce kanepeye çöktüm. Canino, o derin huzursuzluğumu anlamış gibi mi, yoksa sadece günün stresini mi almış gibi, ağır adımlarla yanıma geldi ve başını dizlerime koydu. O an, "Biliyorum, bugün zor bir gündü," diyor. Ne yazık ki, benim o anki ruh halimi en iyi bilen onlar oluyor.

Ya da kedi. Kedi bambaşka bir boyut. O, bazen dünyadaki hiçbir şeye tahammül göstermiyormuş gibi davranabilir; bir an boyunca beni görmezden gelip en yüksek perdeden mırlamasını bile yapmaz. Ama sonra, en beklenmedik anda, o en sevdiğim, en değerli eşyammışım gibi bir yanağımı sürtüyor. Bu, benim için en büyük övgü. Onun için o an, benim onun için var olduğum an demek.

Sanırım biz insanlar bazen çok fazla karmaşık kuruyoruz hayatımıza. Duygularımızı analiz ediyor, yargılıyor, beklentilerle doluyoruz. Ama onlar? Onlar bütün bu filtreleri devre dışı bırakıyor. Saf bir varlık onlar. Ve bu saflığa tutunmak, benim bu şehir hayatında dinginliğimi bulmamı sağlıyor.

Onlar benim için sadece evcil hayvan değil. Onlar, benim ruh halimi düzenleyen, kaosu güzelleştiren, dört ayaklı terapistlerim. Ve bu sevgiye, bu sadakate nasıl teşekkür edeceğimi bile bilmiyorum. Sadece var olmaları yeterli.